همه ی ما نیاز به پرتو « نگاه » داریم و بر حسب نوعی نگاه که در زندگی خواستارِ آنیم ، می توان ما را به 4 گروه تقسیم کرد :

نخستین گروه ، تعداد بیشماری از چشمان ِ نا شناس را طلب می کنند و به عبارت دیگر خواستار ِ نگاه عموم ِ مردمند .

در گروه دوم کسانی هستند که اگر در پرتو نگاه جمع کثیری از آشنایان نباشند ، هرگز نمی توانند زندگی کنند .
این افراد بدون احساس خستگی میهمانی های عصرانه ، شام و نهار می دهند . این ها خوشبخت تر از گروه اول هستند ، زیرا افراد گروه اول
اگر مستمعین خود را از دست دهند ، تصور می کنند که روشنایی در عرصه ی هستی آنان خاموش شده است و این چیزی است که دیر یا زود ،
تقریباً برای همه ی آنان ، اتفاق می افتد . اما اشخاص گروه دوم همیشه برای خود نگاه هایی به دست می آورند .

گروه سوم : گروه کسانی است که نیاز دارند در پرتو چشمان یار دلخواه خود زندگی کنند . وضع آن ها به اندازه ی افراد گروه اول خطرناک است ،
کافی است که چشمان یار دلخواه بسته شود تا عرصه ی هستی آن ها نیز در تاریکی فرو رود .

سرانجام گروه چهارم (یعنی نادر ترین ِ گروه ) می آیند . کسانی که در پرتو نگاه های خیالی موجودات زندگی می کنند .افراد این گروه اغلب در رویا به سر می برند .