در حقیقت زیستن ، به خود و دیگران دروغ نگفتن ، تنها در صورتی امکان پذیر است که انسان با مردم زندگی نکند . به محض اینکه بدانیم کسی شاهد کار های ماست خواه نا خواه خود را با آن چشمان ِ نظاره گر تطبیق می دهیم و دیگر هیچیک از کارهایمان صادقانه نیست با دیگران تماس داشتن وبه دیگران اندیشیدن در دروغ زیستن است . (مرز گذاشتن میان  زندگی خصوصی و عمومی در حقیقت زیستن نیست )

کاش می شد در یک خانه ی شیشه ای زندگی کنیم ، جایی که هیچ چیز پوشیده نیست و همه چیز بر همه ی نگاه ها آشکار است .

آنچه ما در باره ی ِ خود فکر می کنیم برای کسی مهم نیست .تا وقتی با دیگران زندگی می کنیم ما تنها آن چیزی هستیم که اشخاص دیگر ما را چنان می بینند .یگانه واقعیتی که به سادگی قابل فهم و توضیح ناپذیر است اینکه تو صاحب آن نیستی .در ابتدا می کوشیم رفتار خود را رنگ آمیزی کنیم ،بعد می خواهیم دست ِ کم بر آن تاثیر و نظارت داشته باشی ماما بیهوده است .یک عبارت ناجور کافی است که ما را برای همیشه به صورت یک کاریکاتور بدبخت و بی ارزش در آورد .

همه ی ما نیاز به پرتو « نگاه » داریم و بر حسب نوعی نگاه که در زندگی خواستارِ آنیم ، می توان ما را به 4 گروه تقسیم کرد :

نخستین گروه ، تعداد بیشماری از چشمان ِ نا شناس را طلب می کنند و به عبارت دیگر خواستار ِ نگاه عموم ِ مردمند .

در گروه دوم کسانی هستند که اگر در پرتو نگاه جمع کثیری از آشنایان نباشند ، هرگز نمی توانند زندگی کنند .
این افراد بدون احساس خستگی میهمانی های عصرانه ، شام و نهار می دهند . این ها خوشبخت تر از گروه اول هستند ، زیرا افراد گروه اول
اگر مستمعین خود را از دست دهند ، تصور می کنند که روشنایی در عرصه ی هستی آنان خاموش شده است و این چیزی است که دیر یا زود ،
تقریباً برای همه ی آنان ، اتفاق می افتد . اما اشخاص گروه دوم همیشه برای خود نگاه هایی به دست می آورند .

گروه سوم : گروه کسانی است که نیاز دارند در پرتو چشمان یار دلخواه خود زندگی کنند . وضع آن ها به اندازه ی افراد گروه اول خطرناک است ،
کافی است که چشمان یار دلخواه بسته شود تا عرصه ی هستی آن ها نیز در تاریکی فرو رود .

سرانجام گروه چهارم (یعنی نادر ترین ِ گروه ) می آیند . کسانی که در پرتو نگاه های خیالی موجودات زندگی می کنند .افراد این گروه اغلب در رویا به سر می برند .